Confused

Dear Diary,

Tot mijn grote spijt heb ik al enige tijd geen blog meer geschreven. Vijf dagen in de week van 7 uur ’s morgens tot 19 uur ’s avonds naar school en 2 dagen werken in het weekend maken het vrij lastig om tijd over te houden voor een van mijn favoriete hobby’s, schrijven. Afgelopen maand is als een roes aan mij voorbij gegaan. Een project met een uitstapje naar het buitenland voor school, het hele weekend druk in de winkel want iedereen wilde massaal een nieuwe outfit voor kerst. Cadeautjes inslaan voor Sinterklaas, een project afronden voor school, zelf een outfit zoeken voor kerst en een plan bedenken voor oud en nieuwe daar nog bij opgeteld, maakt het een leuke maar ontzettend drukke maand.

Ik mis mama iedere dag, het is nog steeds zo onwerkelijk. Soms word ik wakker met het idee dat ze vandaag naar huis zal komen. Weg uit het ziekenhuis. Niet veel later komt het besef dat, dat helemaal niet kan. Mama is er niet meer.

Door alle drukte is mijn verwerking nog niet eens begonnen. Ik word boos op mezelf als ik een week niet na het kerkhof ga… waarom? Als mama er nog was geweest was ik toch ook iedere dag langs gegaan? Dan had ik de moeheid, de griepjes en andere bezigheden ook opzij gezet?

Ik zit in dubio, moet ik een half jaar rust nemen, tijd voor mezelf? Een psycholoog in de arm nemen en gaan beginnen met het verwerken? Na de zomervakantie verder gaan met mijn studie?

Of moet ik flink gaan knallen, vooral niet opgeven, doorgaan met school en werken in het weekend? Ik wil niet opgeven, ik wil laten zien dat ik een Powerwoman ben en de hele wereld aankan maar kan ik dat wel?

Ik merk dat ik door alle romans en mooie films steeds meer in een andere wereld terecht kom. Ik ga geloven dat het echt bestaat, de wereld kan zoveel mooier zijn. Vol feestjes, luxe diners, winkelen en wijntjes iedere dag.
Ik leef in een roes, een wereld van schijn. Het kan niet echt zijn wat er allemaal is gebeurd de afgelopen 2 jaar… maar helaas, de werkelijkheid wint het van mijn dromen. Het kan soms zo oneerlijk zijn om met beide benen op de grond te moeten staan.

But hey, perfect life doesn’t exist… right?

Liefs.